De kus
By Anaïd Haen
Cover: Anaïd Haen
Published by E-publikant at Smashwords
Copyright 2005 Anaïd Haen
Smashwords Edition, License Notes
This ebook is licensed for your personal enjoyment only. This ebook may not be re-sold or given away to other people. If you would like to share this book with another person, please purchase an additional copy for each recipient. If you’re reading this book and did not purchase it, or it was not purchased for your use only, then please return to Smashwords.com and purchase your own copy. Thank you for respecting the hard work of these authors.
Smashwords Editie, Licentie
Dit e-book is uitsluitend voor uw persoonlijke plezier. Dit e-book mag niet worden doorverkocht of doorgegeven aan iemand anders. Als u dit boek wilt delen met iemand anders, dan koop alstublieft een extra exemplaar voor elke ontvanger. Als u dit boek leest en u hebt het niet gekocht, of het was niet gekocht voor uitsluitend uw gebruik, dan ga alstublieft naar Smashwords.com en schaf uw eigen exemplaar aan. Dank u voor het respecteren van het harde werk van deze auteurs.
De kus
De enige van ons die nooit de moed verloor, was Harry. Hij was de optimist van ons regiment. ‘Nattigheid,’ noemde hij de eeuwige regen. Stram rechtop staand beweerde hij dat de druppels hem aangenaam kriebelden, terwijl wij natte nekken en koude ruggen voelden.
Als we mopperden, schudde hij meewarig zijn hoofd. ‘Alles gaat voorbij, ook de regen,’ zei hij dan terwijl hij zijn schop boven ons hoofd hield om ons te beschermen tegen de druppels.
De modder was, zo beweerde hij, zijn maatje. Waar wij onze schoenen verloren en onze voeten zagen opzwellen tot rode, pijnlijke klompen, vond hij een manier om zijn verveling te verdrijven. Hij kon urenlang peuteren om grond, zand en klei te mengen tot de ideale boetseerklei. Van die klei maakte hij eenvoudige figuurtjes die hij op patrouille overal achterliet. Als we dan later een nieuwe ronde liepen en ze waren weg, knikte hij vergenoegd. ‘Duitsers hebben ook smaak,’ zei hij dan. Maar ondertussen onthield hij precies in welke loopgraaf hij een poppetje had achtergelaten en kon hij zeer nauwgezet rapporteren tot waar de vijand ons was genaderd en wanneer dat was geweest.
Patrouilleren met Harry was een ervaring op zich. ‘Zompen,’ was zijn woord ervoor. En zompig was het. Het geluid van onze schoenen die zich losmaakten uit de bagger zal ons altijd bijblijven. Harry had er geen last van. Hij trok zijn voeten gewoon hoog op, zette ze heel kort neer en nam zodoende lachwekkend kleine pasjes. Als we met hem meeliepen, deden we hem na en verdomd; onze voeten bleven droger dan wanneer we normaal voort ploeterden.
Hij schoot nooit. Dat was beslist geen lafheid, Harry was een held. Meermaals kroop hij door de modder om één van ons te redden, terug te slepen naar de betrekkelijke veiligheid van de loopgraaf als we ons erbuiten hadden gewaagd om de Duitsers te grazen te nemen. Hij schoot alleen nooit. We hielden het geheim, samen. Wel wetende dat zonder hem de moedeloosheid in onze botten zou gaan vastzitten en we net zo goed gestorven konden zijn, zoals zoveel van onze jongens. Hij was een mens in een tijd dat de meeste van ons zich beesten voelden en zich ook zo gedroegen.
Zijn beste grappen waren de woordeloze. Alleen met zijn mimiek en zijn gebaren kon hij ons laten lachen tot het water ons door de broek liep. Warm, in plaats van koud. Harry kon alles en iedereen nadoen. Hij liep soms zomaar tegen een denkbeeldige glasplaat. Flauw. maar door de manier waarop hij het deed, overtuigend en lachwekkend. Wij, wij zagen de ruit.
Soms was hij ernstig. Dan zakten we, het rechtop staan moe, met onze ruggen tegen de natte wallen tot we op de grond zaten. ‘Als dit voorbij is, want geloof me: het gaat voorbij.. Als dit voorbij is, ga ik naar huis. Naar Susanne. En dan kus ik haar en vraag ik haar ten huwelijk. Of nee. Ik vraag haar eerst ten huwelijk, dán kus ik haar,’ droomde hij dan hardop. En wij droomden mee. Over Susanne, met haar rode lange haren, haar vrolijke sproeten en haar prachtige groene ogen. ‘Wimpers als vlindervleugels en lippen die alleen maar vragen, zeggen, eisen: ‘kus me!'‘ glimlachte hij dan voor zich uit. En pas als het grondwater onze bilnaden had gevuld en onze mannelijkheid doen verschrompelen, stonden we weer op. Met een net zo gelukzalige lach als hij.
Donderdags was er post. Voor Harry. We plaagden hem goedmoedig. ‘Ze maakt het uit,’ joelden we. ‘Je bent te lang weggebleven!’ Bloednieuwsgierig waren we, maar we gunden hem een beetje ruimte en probeerden niet naar hem te kijken terwijl hij met klamme vingers de enveloppe openscheurde.
Zijn ogen vlogen over de regels.
Zwijgend keek hij op, de brief schijnbaar vergeten in zijn handen. Zijn ogen blind voor onze stille vragen, zijn mond vertrokken van verdriet. En voor we beseften wat hij deed, greep hij zijn geweer, knikte ons toe en klom de loopgraaf uit.
Meteen begonnen de Duitsers te schieten.
‘Harry!’ gilden we als één. We klommen omhoog, maar de kogels floten langs ons heen en sloegen links en rechts in. We voelden druppels. Warme, op ons gezicht. We keken naar elkaar en zagen onze bleke gezichten, besmeurd met modder en het bloed van Harry.
Hij stond aan de rand van de loopgraaf, het geweer kruislings voor zijn borst. Hij tilde het hoog boven zich en wierp het van zich af, met zoveel kracht dat hij zelf achteroverviel.
Hij lag tegen de wal, met zijn kont in de modder alsof hij niet was opgestaan na het dromen. Wij stonden om hem heen, schouders afgezakt, te snikken.
Langzaam, heel langzaam, hief hij zijn armen. Zijn handen pakten in de lucht en we voelden, wisten, dat hij haar schouders vastpakte. Zijn ogen rimpelden rond de hoeken, zijn mond glimlachte mee. Hij woelde met zijn vingers door haar haren, streelde met zijn linker wijsvinger over haar slaap, haar kaak en haar lippen. Toen trok hij haar hoofd langzaam naar zich toe en kuste haar, met zijn ogen gesloten.
En wij, wij zagen haar.